Thursday, 14 February 2008

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!

Aπό τότε που θυμάται τον εαυτό της φαντασιωνόταν τον έρωτα. Με ποιά μορφή θα ερχόταν, σε πιο πρόσωπο θα τον συναντούσε, τί λόγια θα της ψιθύριζε, τι αισθήματα άραγε θα της γεννούσε; Έπλαθε ιστορίες στο μυαλό της με πρωταγωνιστές την ίδια και τους κατά καιρούς παιδικούς, πλατωνικούς ήρωές της. Το πρώτο της δωράκι για την ημέρα των ερωτευμένων το βρήκε να την περιμένει στο θρανίο της όταν ήταν στην πρώτη Γυμνασίου. Της το είχε αφήσει ο Ανδρέας, που ήταν κρυφά και παράφορα ερωτευμένος μαζί της. Το έφηβο αυτό αγόρι ήθελε να τα "φτιάξουν". Ήταν πανέμορφος. Της άρεσε και εκείνης πολύ και το αγόρι και το δώρο. Δέχτηκε το νεανικό ερωτικό κάλεσμά του. Ελπίζοντας να ζήσει τον πρώτο της μεγάλο έρωτα. Εκείνος όμως ήταν τόσο ντροπαλός, που το «φτιάξιμό του» δεν διέφερε καθόλου από την απλή συμμαθητία τους. Σχεδόν δεν της ξαναμίλησε. Καθόλου δεν έμοιαζε αυτός ο έρωτας με τον Έρωτα που λαχταρούσε στο μυαλό της. Πολύ σύντομα του έδωσε πίσω και το δώρο και την υπόσχεση αγάπης, έχοντας βιώσει την πρώτη της ερωτική απογοήτευση. Κάμποσα χρόνια μετά, παντρεμένη πια, περίμενε με νάζι και λαχτάρα τον σύζυγό της να γιορτάσουν παρέα με ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και μια πίτσα που είχε φτιάξει η ίδια σε σχήμα καρδιάς, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Εκείνος έφτασε πολύ αργά, χωρίς να της κρατάει τίποτα, ούτε ένα μικρό δώρο, ούτε ένα ρόδο. Απογοητεύτηκε ξανά, σαν εκείνη την πρώτη φορά. Η απογοήτευση έγινε απελπισία όταν επτά χρόνια μετά, περίμενε μάταια για μια τελευταία φορά, να την προφτάσει στον σταθμό ο αγαπημένος της. Να την σταματήσει πριν πάει στην Θεσσαλονίκη. Πριν παραλάβει την λύση του γάμου τους. Το χαρτί που επισημοποιούσε το διαζύγιό τους. Ήταν 14 του Φλεβάρη όταν πνιγμένη στα δακρυα, δέκα η ώρα το πρωί, εκεί σε ένα μαγαζάκι έξω από την αρχιεπισκοπή,έκανε με κονιάκ την κηδεία του πρότερου έγγαμου βίου της. Δεν περίμενε το βραδινό τραίνο για γυρίσει πίσω. Πήρε το λεωφορείο. Στην διαδρομή θρηνώντας πίστεψε πως ήταν καταδικασμένη όταν οι άλλοι Ερωτευμένοι γιορτάζουν, εκείνη να πενθεί. Δύο χρόνια μετά. Καινούργιο σπίτι. Νέα ζωή. Μπροστά στις φλόγες της αναμμένης εστίας, ένας αληθινός πρίγκηπας εμφανίστηκε, σαν μέσα από τα παραμύθια. Την κοίταξε στα μάτια, με το φως των δικών του. Άγγιξε την ψυχή της και της φόρεσε ένα υπέροχο δαχτυλίδι στο χέρι. Την φίλησε γλυκά και της θύμισε πως ποτέ δεν είναι αργά να πραγματοποιηθούν τα όνειρα. Η καρδιά του αγνή, σαν την πέτρα που στόλιζε το δαχτυλίδι, την ήθελε για σύντροφο, παρά το διαζύγιο της και το παιδί ενός άλλου πατέρα, που θα έπρεπε να μεγαλώσει σαν δικό του. Τα μάτια της πλημμύρισαν από δάκρυα χαράς και αφέθηκε και πάλι στα φτερά του έρωτα. Με την ευχή να βρεθεί εκεί που κατοικεί η η αληθινή αγάπη. Τι και αν η πείρα την δίδαξε πως ο έρωτας σε ανεβάζει ψηλά και σε αφήνει να πέσεις χωρίς αλεξίπτωτο. Θα πίστευε σε αυτόν ξανά. Ήταν 14 Φεβρουαρίου όταν γιορτάζοντας την επέτειό τους παρασύρθηκαν, παθιάστηκαν έκαναν έρωτα ξανά και ξανά. Σαν ακόρεστα ερωτευμένα πλάσματα. Από αυτήν την ένωσή τους αυτή, γεννήθηκε το παιδί τους. Ένας μικρός μα τόσο αληθινός Έρωτας! Κόντρα σε κάθε απογοήτευση η ζωή συνεχίζει να ζει και ο έρωτας πάντα θα είναι το άρμα της.

15 comments:

βασίλης said...

...ένας αληθινός πρίγκηπας εμφανίστηκε, σαν μέσα από τα παραμύθια....κόντρα σε κάθε απογοήτευση,ναι σαι καλά ευτυχισμένη, κι ερωτευμένη αυτή τη μέρα και κάθε μέρα...

AVRA said...

δακρυσα...να κρατας παντα σφικτα τον πριγκηπα σου και να εισαι παντα ευτυχισμενη !!!

Σπίθας said...

"Κόντρα σε κάθε απογοήτευση η ζωή συνεχίζει να ζει και ο έρωτας πάντα θα είναι το άρμα της."
..................... Πολύ ωραίο..
Ό έρωτας ..έρωτας για την ζωή, είναι.

Meropi said...

Σπιτόγατα μου,
καλησπέρα, να σαι καλά με το σύντροφο σου και να γιορτάζετε την αγάπη κάθε μέρα.
Βέβαια δεν πιστεύω ότι ο πρώτος (σύντροφος) σε απογοήτευσε γιατί δεν θυμόταν τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Είμαι σίγουρη ότι οι λόγοι είναι άλλοι.
Ο δικός μου, όπως κι εγώ άλλωστε, καμιά σημασία δεν δίνει σ' αυτήν τη "φτιαχτή" γιορτή. Είμαστε μαζί 36 ολόκληρα χρόνια. Γι' αυτό είμαι σίγουρη ότι η απογοήτευση σου αφορά άλλα πιο ουσιώδη γεγονότα. Μάλλον συμβολικά αναφέρεις τη γιορτή των Ερωτευμένων.
Καλό βράδυ Σπιτόγατα μου και να με συγχωρείς για τη φλυαρία μου

Αλητισσα said...

Πάντα ερωτευμενοι κι αγαπημένοι να 'στε βρε γατούλα..
Happy Valentine's day..

Spitogata said...

Βασίλη και εσύ πάντα να είσαι ο πρίγκηπας της αγαπημένης σου και να ζείτε το δικό σας αληθινό παραμύθι.

-------------------------------------

Avra συνήθως χρειάζεται να φιλήσουμε πολλά βατράχια για να βρούμε τον πρίγκηπα, αλλά όταν τον βρίσκουμε καλό είναι να μην τον αφήνουμε με τίποτα.

Πάντα ευτυχισμένη και εσύ σου εύχομαι.

Spitogata said...

Σπίθα χαίρομαι που σου άρεσε. Εύχομαι στο δικό σου άρμα του έρωτα να ταξιδεύεις αγκαλιά με την αγάπη που σου αξίζει.

Spitogata said...

Μερόπη,

η ιστορία αυτή είχε σκοπό να δείξει τις αντιφατικές καταστάσεις που ζει ένας άνθρωπος με αφορμή την συγκεκριμένη γιορτή.
Οι ημέρες και οι γιορτές από μόνες τους δεν λένε τίποτα. Άλλες φορές την ημέρα των ερωτευμένων, βρίσκουμε αφορμή να ζήσουμε άλλη μια πτυχή του έρωτά μας και άλλες φορές να βιώσουμε την απογοήτευση μέσα στην μοναξιά μας.

Σίγουρα το να μην σε θυμηθεί ο άντρας σου τέτοια μέρα,δεν είναι ευχάριστο, αλλά δεν αποτελεί και αιτία διαζυγίου! Έχεις δίκιο λοιπόν για ο συμβολικό.

Ήθελα τέλος να κλείσω με ένα αισιόδοξο μήνυμα. Πως ο έρωτας σε πείσμα όλων συνεχίζει να ζει. ΚΑι αν είναι γραφτό να μας βρει, θα μας βρει.

Τα φιλιά μου

Spitogata said...

Αλητάκι, χρόνια πολλά και σε σένα.
Σίγουρα γιορτάζεις σήμερα, αιώνια ερωτευμένη με τον έρωτα!

Την αγάπη μου!

Σπίθας said...

-))((
Ευχαριστώ..

if.. ιγένεια said...

Χρόνια σας πολλά και καλά Σπιτόγατοι.. :)

alekos markellos said...

Ένας τέτοιος εκπληρωμένος έρωτας είναι ο ορισμός της ευτυχίας.

Και, καλή μου τίγρη, μόνο αν είσαι άξια να σταθείς ταπεινά στο κατώφλι, ανοίγει διάπλατα η πόρτα του.

Δικαίως άνοιξε για σε πριγκίπισσα...

marianaonice said...

Χρόνια σας πολλά spitogata!! Όταν είσαι τόσο ερωτικό πλάσμα ο έρωτας θα σε βρει ό,τι και να γίνει!!
Καλό μεσημέρι φίλη μου!.

Spitogata said...

Μαριάννα πολύ μου άρεσε αυτό που έγραψες. Ανταποδίδω το σχόλιο. Είναι αξεπέραστο.

Φιλάκια.

Spitogata said...

Αχ...Αλέκο, ήμουνα τι ήμουνα
μια παξιμαδοκλέφτρααααα...

Τώρα Πριγκίπισσα παρακαλώ!
Να 'ναι καλά οι άντρες μου.

Φιλάκια