ΣΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ...

Κάπου ανάμεσα στην ανατολή του ήλιου και τη δύση της πανσελήνου -μερικά εκλειπτικής

ή ίσως ολικά εκπληκτικής-ένας νέος κύκλος ανοίγει.

Νέα χρονιά... νέα δεκαετία...

Μας αρέσει να μετράμε τα πάντα. Λεπτά, ώρες, μέρες, χρόνια...

Να γιορτάζουμε κάθε νέα αρχή.

Λες και η προηγούμενη αισιοδοξία δεν έχει ποτέ διαψευστεί.

Επιθυμούμε να μοιράζουμε χαμόγελα, αγκαλιές, ευχές...

Κάπου ενδόμυχα ίσως και να προσευχόμαστε να βγουν αληθινές.

Ποιος άραγε δεν θέλει υγεία, αγάπη, ευτυχία και επιτυχία στην ζωή του; Όλη την ζωή του;

Ο αυτοκαταστροφικός; Ο μανιοκαταθλιπτικός;

Κανείς! Όλοι τα καλύτερα εύχονται και επιθυμούν.

Τα πραγματικά βιώματα είναι που διαφέρουν και διακρίνουν τον καθένα από εμάς.

Πιθανόν και ο τρόπος αντιμετώπισης της πραγματικότητας.

Με ευαισθησία ή αναισθησία, αγάπη ή μίσος, δύναμη ή αδυναμία,

όλοι βιώνουμε την δική μας ζωή.

Νομίζοντας πως είναι το επίκεντρο του κόσμου, επειδή τυχαίνει να αποτελεί την μοναδική, δική μας οπτική.

Και τα χρόνια περνάνε, οι άνθρωποι και τα έργα τους σβήνουν στο πέρας της αιωνιότητας, (πλην ελαχίστων κραυγαλέων εξαιρέσεων) και η γη γυρίζει και η Γη... ώ ναι ακόμα γυρίζει!

Όταν σταματά ο εαυτός σου να είναι το κέντρο του σύμπαντος...Όταν το τι λέει ο υπόλοιπος κόσμος πάψει να σε απασχολεί, όταν δεν ελπίζεις και δεν φοβάσαι τίποτα όπως έλεγε ο Καζαντζάκης...τότε ίσως και να είσαι ελεύθερος. Ίσως απελευθερωθείς από τον δαίμονα εαυτό...Ίσως γιορτάσεις απλά και μόνο το γεγονός, πως είσαι ζωντανός.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ...

ΚΑΘΕ ΚΑΛΗ ΕΥΧΗ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ...

Υ.Γ Το 2010 κατά τους Κινέζους είναι η χρονιά της τίγρης...

Η Σπιτόγατα παραδίδει την σκυτάλη...

POOR PARADISE

Υπάρχει ένα παραθαλάσσιο μπαρ σε ένα εξωτικό νησί της θάλασσας του Ανταμάν. Λέγετε Hippies bar. Κάθε φορά που έχει Πανσέληνο, μα και όταν το φεγγάρι μοιράζεται στην μέση, η νύχτα εκεί ιδρώνει από τον χορό και από την ζέση. Βουτιές κορμιών, στην θάλασσα. Αντανακλάσεις φωτός, φωτιάς και αστεριών. Φωτεινές στο σκοτάδι, σαλεμένες, στιγμές. Πιο ισχυρές, κι από τσουνάμι. Ξαφνικά τα σύνορα, άρχισαν να φλέγονται. Το ταξίδι έως εκεί τώρα δεν μοιάζει με αναψυχή, αλλά με πολεμική αποστολή. Μια χώρα με χρυσό παρελθόν, αλλά παρόν...εν βρασμώ. Ο δικός της Πρωθυπουργός... προτίμησε να μαγειρεύει σπεσιαλιτέ με κάρρυ σε τηλεοπτική εκπομπή, από το να κυβερνάει μια χώρα σαν την Ταυλάνδη! Έβλεπα τώρα στις ειδήσεις την πρωτεύουσα Μπανγκόγκ να φλέγεται. Οδομαχίες,ξύλο, καπνογόνα. Φανταζόμουν τις αντιδράσεις των πλανόδιων και των εκδιδόμενων κοριτσιών. Κακή εποχή για ταξίδι εκεί, λένε τα ταξιδιωτικά γραφεία. Εκδιδόμενη ταξιδιωτική οδηγία. Υπάρχει άραγε ο παράδεισος του φτωχού ή μόνο η κόλασή του;

FLY ME TO THE MOON

Ίσως το μεγαλύτερό μου όνειρο... Ένα ταξίδι στην Σελήνη... Πόσο όμορφη θα φαντάζει η μάνα Γη... Πόσο μικρή και πόσο εύθραυστη.

ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Η Σπιτόγατα στα χιόνια... ευτυχώς όχι για ρεπορτάζ! Αλλά για να θαυμάσει έργα της φύσης, έξω από γατόσπιτό... Κυριακή απόγευμα, 14 πόντοι το χιόνι... Οι νιφάδες πυκνώνουν, το τοπίο γίνετε εξωτικά Αλπικό... Κυριακή βράδυ... Αποκλειστήκαμε!

ΒΑΡΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ

Ο χρόνος δεν φτάνει. Το πρόγραμμα βαρύ. Οι απαιτήσεις πολλές. Ο ανταγωνισμός ήδη από τα σχολικά χρόνια σκληρός. Σε όλο το δημοτικό ο μικρός διάβαζε με την γιαγιά του, μιας και ήταν πρώην δασκάλα και έτσι εγώ είχα γλυτώσει όλη την φασαρία. Δούλευα άλλωστε έως αργά , συχνά έως τις 9 και ο χρόνος που μας έμενε δεν ήταν αρκετός, αλλά ποιοτικός όπως αρεσκόμουν να λέω. Τώρα που οι συνθήκες, οι επιλογές και οι απαιτήσεις της ζωής άλλαξαν...Τώρα που αναγκαστικά έγινα Σπιτόγατα...με τον μεγάλο διαβάζουμε μαζί. Και οφείλω να ομολογήσω...ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ. Πάει πρώτη Γυμνασίου. Φτάνει στο σπίτι γύρω στις 2.30. Συνήθως τον περιμένω με έτοιμο φαΐ ή το πολύ να χρειαστεί να περιμένει ακόμα μισή ώρα, μέχρι να ετοιμαστεί. Μεταξύ 3.30 και 4 , αφού τακτοποιήσει το δωματιό του, αρχίζει το διάβασμα... Σήμερα ενδεικτικά είχε: Επανάληψη στο πρώτο κεφάλαιο των Αρχαίων (όταν λέμε αρχαία, εννοούμε αρχαία και όχι μεταφράσεις κειμένων που έκανε η δική μου γενιά), επανάληψη Νέων Ελληνικών, Μαθηματικά, Βιολογία, Γεωγραφία και Αγγλικά. Έως τις 7 το απόγευμα, διαβάζαμε μαζί και πάλι έμειναν αρκετά κενά. Στις 7 έπρεπε να ετοιμαστεί για το τεστ Αγγλικών στο φροντιστήριο όπου θα παραμείνει από τις 8 έως τις 10 το βράδυ. Μετά θα πρέπει να γυρίσει και να κάνει επανάληψη, για να βεβαιωθούμε πως θυμάται όλα όσα διάβασε το απόγευμα. Τελικά το παιδί κοιμάται μετά τις 11.30, αφού τσεκάρει για λίγο τα mail του, μια επιβράβευση τρόπον τινά, για όλο το διάβασμα που έριξε. Το πρόγραμμα του αλλάζει από μέρα σε μέρα και επιβαρύνεται από τα εξωσχολικά μαθήματα ξένων γλωσσών, δύο αθλήματα και διδασκαλία κιθάρας. Ένα έχω να πω. Ο χρόνος δεν φτάνει. Το μυαλό του, είναι στιγμές που πήζει αν και είναι ιδιαίτερα έξυπνο παιδί. Τον βλέπω με κύκλους κάτω από τα ματάκια του και λιώνω. Παράλληλα νιώθω και εγώ πως λιώνω από την κούραση. Άλλοτε νευριάζω, φωνάζω και πονάω, αν κάτι που περάσαμε ώρες μελετώντας, την επόμενη δυσκολεύεται να το θυμηθεί. Μα τελικά το έχω σκεφτεί. Δεν φταίει το παιδί. Φταίει το γαμημένο το εκπαιδευτικό σύστημα, που απλώς διαχειρίζεται την γνώση. Επιβάλλει στους γονείς να αναλαμβάνουν των ρόλο των διδασκάλων, οι οποίοι κατ' ουσία βαριούνται να κάνουν την δουλειά τους. Στα ελληνικά σχολεία περνάνε λίγο από τον χρόνο τους και μετά στέλνουν τα παιδιά στο σπίτι να βγάλουν τα μάτια τους μόνα τους. Χωρίς να έχουν ουσιαστικά διδαχτεί την ύλη.

Θυμάμαι τα χρόνια που πήγαινα εγώ γυμνάσιο στην Αγγλία...Εκεί ότι μαθαίναμε το μαθαίναμε στο σχολείο από τις 9 έως τις 4 το απόγευμα. Μετά ήμασταν απολύτως ελεύθεροι. Δυστυχώς το λέω για μια ακόμα φορά... η μόνη λύση είναι να φύγουμε μακρυά. Εκτός Ελλάδας. Αν θέλουμε να έχουμε και λίγο ελεύθερο ποιοτικό χρόνο, τόσο για τα παιδιά, όσο και για εμάς.

ΠΕΝΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Την φλόγα όποιος υποτίμησε , το πλήρωσε... εξατμίζοντας το ελιξίριο της ζωής! Μια στιγμή, καθοριστική. Φέρνει την καταστροφή. Θάνατος. Χωρίς επιστροφή. ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ Για να μην ξεχνάμε την ζωή στο δάσος, πριν γινει στάχτες.