OBAMA'S ERA HAS NOW BEGUN...

Από σήμερα, στην κορυφή της μεγαλύτερης υπερδύναμης του πλανήτη βρίσκεται ο Barack Obama. Ένας μιγάς, γιός αφρικανού μετανάστη και λευκής μητέρας. Από μόνη της η εκλογή του στην προεδρία της Αμερικής ήταν μια τομή στην ιστορία. Μια ιστορία αιώνων ρατσισμού και ανισότητας. Ποτισμένη από το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων αθώων θυμάτων, που πλήρωσαν με την ζωή και την τιμή τους το χρώμα με το οποίο έτυχε να γεννηθούν. Δάκρυσα κατά την διάρκεια την ορκομωσίας του. Από συγκίνηση. Από δικαίωση. Χρειάστηκε να περάσουν 43 λευκοί πρόεδροι, για να εκλεγεί ένας - ο 44ος- με μαύρα γονίδια. Κανονικά το χρώμα του δέρματος δεν θα έπρεπε να έχει καμία απολύτως σημασία, σε μια κοινωνία ίσων δικαιωμάτων, ελευθερίας και δημοκρατίας. Ακόμα και σήμερα όμως ο ρατσισμός ζει και βασιλεύει. Ακόμα και εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν κολλημένα μυαλά που θεωρούν τους "μαύρους" κατώτερα όντα. Που θεωρούν προσβολή την μέγιστη προβολή ενός μιγά στο υψηλότερο αξίωμα της αμερικανικής υπερδύναμης. Που θα προτιμούσαν να πεθάνουν , από το να δουν τον λευκό γιό ή την λευκή κόρη τους να έχει σχέση με έναν νέγρο. Σήμερα, στον 21ο αιώνα! Τυχαίνει να γνωρίζω παραδείγματα και να ντρέπομαι για αυτά. Ελπίζω πως ο νέος πρόεδρος των Η.Π.Α θα σταθεί στο ύψος των λόγων του και θα προσπαθήσει κάνει την διαφορά. Ποια διαφορά; Να βάλει την αξία της ανθρώπινης ζωής πάνω από τα κέρδη των βρώμικων πολέμων. Να αποσύρει το συντομότερο τις αμερικανικές δυνάμεις από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, σηματοδοτώντας με ειρηνική πυγμή και καλή θέληση το τέλος τόσων αιματοχυσιών, ανδρών, γυναικών και παιδιών. Εύχομαι να επενδύσει στην τεχνολογία, την επιστήμη και την οικολογική ενέργεια. Αν θέλει να λέγετε πλανητάρχης θα πρέπει να φροντίσει για την σωτηρία του πλανήτη και όχι για την καταστροφή του. Αν θέλει πέρα από πρόεδρο των Η.Π.Α, να τον θυμούνται ως άνθρωπο, θα πρέπει στηρίξει έμπρακτα τις πανανθρώπινες αξίες. Την ειρήνη, την δικαιοσύνη, την ισότητα, την ελευθερία, την ανεξιθρησκεία. Ίσως αυτή η αλλαγή σελίδας στην παγκόσμια ιστορία να δημιουργεί υπεράνθρωπες προσδοκίες. Η ελπίδα όμως που γεννήθηκε όμως είναι τόσο ισχυρή, που θα χρειαστεί ένα τεράστιο σερί αποτυχιών και λανθασμένων επιλογών για να διαψευστεί. Προσωπικά, εύχομαι στον Μπάρακ Ομπάμα να γίνει ο καλύτερος μέχρι σήμερα πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Να κάνει την διαφορά. Να βάλει τα γυαλιά σε όλους τους κυνικούς πολέμιούς του. Να μην φοβηθεί να κάνει την τομή. Να κάνει περήφανα τα παιδιά του και τα παιδιά όλου του κόσμου που ελπίζουν στην βοήθειά του! Post song: Living in America - James Brown

FIRST BIRTHDAY WISH

Έναν χρόνο πριν ήρθε στην ζωή ένα πλασματάκι. Ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι... Το μωρό μας! Η ζωή μας άλλαξε. Έγινε περισσότερο δοτική, λιγότερο εγωιστική. Προσωπικά, αυτό το παιδί με άλλαξε πάρα πολύ. Ήδη πριν ακόμα γεννηθεί... Από μια φιλόδοξη και επιτυχημένη γυναίκα καρίερας, με μεταμόρφωσε σε σπιτόγατα (εξού και το ψευδώνυμο που επέλεξα ως Blogger) - μια γυναίκα για σπίτι, ταγμένη στο να αναθρέψει με αγάπη και αφοσίωση μια νέα ζωή. Για όσο χρειαστεί... Δεν σας κρύβω πως το να μεγαλώνεις παιδιά είναι η πιο δύσκολη δουλειά. Ειδικά αν θέλεις να το κάνεις σωστά. Δίνεις - δίνεις - δίνεις και δεν περιμένεις - ούτε παίρνεις- κανένα αντάλλαγμα. Ούτε χρήμα, ούτε δόξα, ούτε τίποτα. Ώρες - ώρες μάλιστα είναι σαν να ζεις ξανά και ξανά την μέρα της μαρμότας. Όμως, αρκεί σκάσει ένα χαμόγελο στα χείλη από ένα τόσο δα μωρούλι, ώστε να ανταμοιφθείς απόλυτα για όλη σου την προσφορά. Ότι και αν έχεις θυσιάσει και όσα δεν ζεις προσωρινά. Σήμερα γιορτάσαμε τα πρώτα γεννέθλια του μπέμπη μας. Κιόλας! Δεν κατάλαβα πως πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος. Κι όμως πέρασε. Ο μικρός μας κοντεύει να περπατήσει. Ήδη λέει μαμά και μπαμπά, χτυπάει παλαμάκια, κουνιέται όταν ακούει μουσική, φωνάζει μαμ- μαμ, όταν βλέπει φαί και απαιτεί ολοένα και περισσότερη προσοχή. Μα πάνω από όλα με τον τρόπο του επικοινωνεί. Δίνει και απαιτεί αγάπη. Απόλυτη αγάπη. Και την αξίζει. Πλέον δυσκολεύομαι με την επιστροφή στην δουλειά. Ο χρόνος της άδειας μητρότητας έληξε και με άφησε να αναλογίζομαι πόσο λάθος είναι να αποσπούν μια μάνα από το παιδί της πριν αυτό φτάσει τουλάχιστον στην ηλικία των 18 μηνών. Καμιά ντα-ντα, γιαγιά ή παιδικός σταθμός δεν μπορεί να αναπληρώσει την μητρική αγκαλιά. Την ασφάλεια και την φροντίδα που μόνο μια συνειδητοποιημένη μάνα μπορεί να προσφέρει. Και επιμένω - για όσους νομίζουν ότι οι "αποκλειστικές" μάνες απλά κάθονται στο σπίτι και δεν κάνουν τίποτα - η μητρότητα σε συνδυασμό με τα οικιακά ΕΙΝΑΙ η πιο σκληρή και μη αναγνωρισμένη εργασία. Αν έχεις 2-3 φιλιππινέζες είναι άλλη ιστορία... Πριν 14 χρόνια όταν έγινα για πρώτη φορά μάνα, δεν είχα περιθώρια. Δούλευα υποχρεωτικά για να ζήσουμε και σπούδαζα ταυτόχρονα. Έτσι, αναγκάστηκα να αφήσω το παιδί σε άλλα χέρια... ήδη από τον δεύτερό του μήνα. Αλλά -κακά τα ψέματα- και εγώ δεν μπορούσα να μείνω σπίτι για να το νταντεύω. Είχα φιλοδοξίες, είχα όνειρα... Σήμερα τόσα χρόνια μετά, συνειδητοποιώ πόσο λάθος ήμουν. Πόσες ανεπανάληπτες στιγμές έχασα από την ζωή του πρώτου παιδιού μου. Πόσες ανεπανάληπτες στιγμές βιώνω τώρα με την ανατροφή του δεύτερου. Σε αυτή την τρυφερή ηλικά τα παιδιά θέλουν απλώς... την μαμά τους. Το βλέπω κάθε φορά που κλαίει ο μπόμπιρας και τον παίρνω αγκαλιά. Η φωνή του εξασθενεί αμμέσως, μέχρι που καταλήγει σε μια βαθειά ανάσα ανακούφισης. Αυτό χρειάζεται. Τίποτα άλλο. Μετά τους 18 μήνες ή ακόμα καλύτερα τους 24, ένα παιδί είναι έτοιμο να κοινωνικοποιηθεί παραπέρα, να ανοίξει τα φτερά του και να προσαρμοστεί στο πρόγραμμα ενός παιδικού σταθμού. Αυτό δεν σημαίνει πως η μάνα πρέπει απαραιτήτως - αν και θα ήταν πολύ καλό - να έχει έως τότε άδεια. Υπάρχει και άλλη λύση. Ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που έχει ανάγκη τις γεννήσεις. Αν το κράτος ήθελε να λύσει το πρόβλημα της υπογεννητικότητας θα έπρεπε -μάλιστα-μαλίστα- να επιχορηγεί τουλάχιστον τις μεγάλες εταιρείες (δημόσιου και ιδιωτικού τομέα) να δημιουργούν στις εγκαταστάσεις τους παιδικούς σταθμούς. Με ωράριο λειτουργίας ανάλογο με αυτό των εργαζομένων. Αλλιώς αποδίδει μια μάνα που αγωνιά πότε θα τελειώσει από την δουλειά και πότε θα παραλάβει τα παιδιά από τα σχολεία...και αλλιώς μια μητέρα που μπορεί έστω και στο παραμικρό διάλειμμα από την δουλειά της να πεταχτεί και να δει αν το βλαστάρι της είναι καλά. Με άλλη άνεση δουλεύεις όταν ξέρεις πως είναι σε καλά χέρια, όσο και αν τραβήξει η δουλειά σου( και η δική μου πιστέψτε με τραβάει πολύ... δεν έχει καθόλου ωράρια - βάρδιες , αργίες, Σ/Κ και γιορτές...) και με άλλη αγωνία παρακαλάς να σε αφήσουν να πάς ίσα- ίσα να το παραλάβεις από τον παιδικό σταθμό που κλείνει- να το παραδώσεις στην γιαγιά ή την νταντά και να επιστρέψεις για να ολοκληρώσεις την δουλειά και ας σε πάει μέχρι τις 11 και 12 την νύχτα. Έτσι είναι τουλάχιστον τα πράγματα στην δημοσιογραφία. Σε ρουφάει τόσο η δουλειά που όχι μόνο δεν καταλαβαίνεις που πήγε η μέρα, αλλά ολόκληρα τα χρόνια. Τα χρόνια μάλιστα περνάνε τόσο γρήγορα... που δεν έχω καταλάβει καν, πότε ο μεγάλος μου γιός έφτασε ήδη στην εφηβεία. Μακάρι να μπορούσα να είχα κάνει και στον μεγάλο και στον μικρό μου γιο, αλλά και σε όλα παιδιά αυτό ακριβώς το δώρο. Έναν παιδικό σταθμό μέσα στον χώρο εργασίας της μαμάς. Αλλά μικρές μου αγάπες το ξέρετε καλά...αυτά συμβαίνουν μόνο στων Ονείρων την Ενέργεια. Αν συμβούν και στην πραγματικότητα εδώ στο Ελλαδιστάν...θα εγκαταλείψω το άλλο - μεγάλο μου όνειρο-...αυτό της μετανάστευσης, σε μια πιο ευαισθητοποιημένη κοινωνικά χώρα! ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!

ΓΕΜΙΣΜΑ

Γέμισα. Σαν το φεγγάρι με Πανσέληνο... Χωρίς εκλείψεις, δίχως ελλείψεις! Με γέμισες... ελπίδες όνειρα Έρωτα... Χωρίς ενόχες δίχως αναστολές! Λουσμένοι στο φως της Σελήνης μες την απόλυτη απλότητα της φύσης Γεμίσαμε ΑΓΑΠΗ χωρίς αναβολές! Τυλιγμένοι τα αρώματα της ζωής... Γίναμε ΕΝΑ Χωρίς υπερβολές...

ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Ονειρεύτηκα πριν κάτι μέρες πως η μητέρα με τον πατέρα μιλούσαν. Χωρίς έχθρα, χωρίς ειρωνεία, χωρίς κακία. Χωρισμένοι από το 1989, δεν είχαν ανταλλάξει -έκτοτε- ποτέ πρόταση χωρίς και τα τρία. Εκείνη, δε ούτε κουβέντα δεν ήθελε για τον χοντρό! Εκείνο τον άτιμο, που την παντεύτηκε 20 χρονών σαν την δροσιά και την άφηνε τότε, ετών 38 με δύο παιδιά. "Πάρε και τα παιδιά σου και φύγε!" του μήνυσε, μπροστά στην μεγάλη, έκπληκτη , κόρη. "Θα τα πάρω!". Τα πήρε...και έφυγε. Μα για επιστροφή, ούτε νύξη. Ούτε χρόνος δεν πέρασε και εκείνος παντρεύτηκε ξανά. Την ιδιαιτέρα, κατά δέκα χρόνια πιο νέα, από τη πρώην -πλέον- γυναίκα. "Την τσούλα!" Φώναζε, μέχρι που η αντικατάσταση έσωσε την κατάσταση. Παντρεύτηκε πάλι και εκείνη, όχι πάλι κοιλαρά, αλλά έναν άνδρα με μια γάμπα -γυμνασμένη- να! Πάνε περίπου 20 χρόνια τώρα. Περασμένα, ξεχασμένα, θα έλεγε κανείς. Μα όχι, ακόμα οι θύμισες , δηλητήριο στάζουν. Πληγωμένου εγωισμού, εγκατάλειψης, απώθησης, που δεν θέλεις να προωθήσεις ξανά, από την βαθιά στοιβάδα της ψυχής που έχουν θαφτεί, επάνω στην επιφάνεια. Στο όνειρο λοιπόν θα έτρωγαν λέει έξω και πάλι όλοι μαζί. Όχι τότε, τώρα. Σήμερα. Εκείνη έμοιαζε χαρούμενη, άνετη με το γεγονός. Θα τον συναντούσε ξανά 20 χρόνια μετά και δεν την ένοιαζε. Σαν να μην είχε πληγωθεί στο παρελθόν. Σαν να μην του το κράταγε μανιάτικο. "Λέω να πάμε στον Αβραάμ για κεμπάμπ" της είπα, θα του αρέσει εκεί. "Και εγώ αυτό σκεφτόμουν" απάντησε "...θα του αρέσει πολύ"! Οι ακτίνες του ξύπνιου, μας πρόλαβαν στο πάρκινγκ, άνοιξα τα μάτια, ξύπνησα...Έτσι εξηγείται...Όνειρο ήταν...και τελικά δεν φάγαμε τίποτα! Βγάζει κανείς νόημα;

FLY ME TO THE MOON

Ίσως το μεγαλύτερό μου όνειρο... Ένα ταξίδι στην Σελήνη... Πόσο όμορφη θα φαντάζει η μάνα Γη... Πόσο μικρή και πόσο εύθραυστη.

FIRST DREAM OF THE YEAR!

Το πρώτο όνειρο της χρονιάς με συνεπήρε, με μετέτρεψε και πάλι σε μια άυλη ενέργεια. Ένιωθα σαν άνεμος, μόνο που μπορούσα να δω και να αισθανθώ τα πάντα. Ταξίδευα με ιλιγγιώδη ταχύτητα στις θάλασσες της Γης. Πάνω από τους Ωκεανούς της. Τον ινδικό ωκεανό... Στον Ειρηνικό ωκεανό με χαιρέτησαν τα μεγάλα θαλάσσια πλάσματα...δελφίνια και φάλαινες... Πάνω από τον Ατλαντικό... Στην δική μας Μεσόγειο... Το όνειρο συνοδευόταν από μια απόκοσμη μουσική υπόκρουση, που ακόμα και συνθέτης να ήμουν δεν θα μπορούσα να αναπαράγω. Δεν ξέρω τι εξήγηση μπορεί να προσλάβουν οι υπέροχες αυτές εικόνες, που εναλλάσσονταν μπροστά στα μάτια μου με την ταχύτητα, σχεδόν, του φωτός. Πως να περιγραφεί η αίσθηση δύναμης που πλημμύριζε την ταξιδιάρα ψυχή μου. Το ταξίδι πάνω από τους πέντε ωκεανούς, ήταν το πρώτο όνειρο της χρονιάς, του 2008! Η πρώτη ένδειξη πως η χρονιά θα εξελιχθεί καλά. Ας μην ανησυχούμε και ας την χαρούμε!

Η ΑΝΑΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ

Περπατούσαμε μαζί Σε έναν απόκρημνο λόφο, Δίπλα στην θάλασσα. Στο βάθος, το τοπίο, συνεχώς άλλαζε. Σύννεφα βαριά κάλυπταν τις μακρινές βουνοκορφές. Σαν κύματα χτυπούσαν τις μύτες και άλλαζαν μορφές. Εμείς με βήμα σταθερό, Βαδίζαμε δίπλα στο γκρεμό. Επάνω σε πράσινο χορτάρι. Πάνω από το κεφάλι μας, κανένα σύννεφο. Κοιτούσαμε ασφαλείς, μια ο ένας τα μάτια του άλλου, Και μια τον ορίζοντα. Σε μια στιγμή φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού. Μια τόση δα μυτούλα. Πίσω εσύ, μπροστά εγώ, Κάτω από τα πόδια μας, η θάλασσα στα ογδόντα μέτρα. Δεν το σκεφτήκαμε πολύ. Δεν είπαμε κουβέντα. Πηδήξαμε δίχως δέος στο κενό. Ελεύθερα και ανέμελα. Στην θάλασσα γυάλιζε το γαλάζιο των ματιών σου Μας περίμενε καρτερικά, Έτοιμο να μας κλείσει στην δροσερή αγκαλιά του. Η πτώση είχε διάρκεια, Την νιώθαμε σε κάθε κύτταρό μας, Στο είναι, στο κέντρο της ψυχής μας. Σε αισθανόμουν δίπλα μου κάθε στιγμή, Δίχως η παρουσία σου να γίνεται ενοχλητική Ή απειλητική. Βιώσαμε στο όνειρο ακόμα μια υπέρβαση. Ελεύθεροι, ερωτευμένοι, τολμηροί και αφοσιωμένοι. Πετάξαμε με τα φτερά της ζωής. Μαζί.

I HAD A DREAM

Επηρεασμένη λες από την χούντα στο Myanmar, είδα ένα περίεργο όνειρο εψές. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει στρατιωτικά οχήματα. Περιπολίες ασφαλείας είχαν κατανεμηθεί σε κάθε γωνιά. Ίσχυε απαγόρευση κυκλοφορίας και οι "επαναστάτες" διώκονταν, βασανίζονταν και εκτελούνταν. Μας συνέλαβαν και εμάς. Τον άντρα μου και μένα. Οι δεσμώτες μας οδήγησαν σε ένα κελί, που έμοιαζε με γραφείο κλειστό χωρίς παράθυρα και κάγκελα. Ήταν θέμα ωρών, να νιώσουμε την ανάσα του θανάτου στο σβέρκο μας. Ξαφνικά βλέπουμε μέσα στο ίδιο κελί μια κοπέλα περίπου 20 ετών. Αλαφιασμένη και ξαναμμένη. Ήταν πανέμορφη. Ιδανική. Αγρίμι σκέτο. Πέφτει πάνω στον άνδρα μου και αρχίζει να τον φιλάει, να τον χαϊδεύει, να ορμάει στον λοβό του αυτιού του. "Σε θέλω...τώρα!", του ψιθύρισε λάγνα. Εκείνος φανερά ξαφνιασμένος, μα και ταυτόχρονα, αναπάντεχα ερεθισμένος τραβήχτηκε. "Δεν μπορώ...δεν βλέπεις; Την ρώτησε. "Είναι η γυναίκα μου εδώ και μας κοιτάζει. Δεν θα έκανα ποτέ κάτι, που μπορεί να την πονέσει" είπε και με κοίταξε κατάματα. Η μικρή έριξε επάνω του το κορμί της με όλη της την δύναμη, γύρισε το κεφάλι πάνω από τον ώμο της, με κοίταξε πονηρά, κατέβηκε πιο χαμηλά και μίλησε. "Ακόμα καλύτερα, αν η γυναίκα σου έχει πρόβλημα, θα μας το πει..." Το όνειρο θα μπορούσε να τελειώσει κάπου εδώ. Μα όχι...συνεχίστηκε... Με ένα νεύμα έδωσα την συγκατάθεσή μου. Συνεχίστε...η ζωή μας σε λίγο σταματάει, ας προλάβουμε έστω ένα όργιο, σκέφτηκα. Το τελευταίο μου δώρο προς αυτόν...όσο είμαστε ζωντανοί! Η αδρεναλίνη ανέβαινε τόσο από το θέαμα, όσο και από την αγωνία μήπως η πόρτα ανοίξει και η τελευταία στιγμή της ερωτικής διέγερσης κλείσει. Η πόρτα άνοιξε...αλλά ευτυχώς δεν ήταν για κακό. Κανένας δεν μας διέκοψε. Οι φύλακες απλώς πέταξαν μέσα έναν νεαρό... και την έκλεισαν ταχύτατα πίσω του με βρόντο. Ήταν τόσο όμορφος. Αν και σαστισμένος από την ιδιόρρυθμη κατάσταση που βίωνε, βρήκε τον τρόπο να αστειευτεί. "Μη μου πείτε, εδώ ικανοποιεί ο μελλοθάνατος την τελευταία του επιθυμία". Γελάσαμε όλοι. Την στιγμή που μικρός Άδωνις με έσφιξε στην αγκαλιά του, έτοιμος να ΜΕ μεθύσει σε ένα του φιλί, το όνειρο έσβησε. Ξύπνησα. Άντε τώρα να βρει κανείς ονειροκρίτη, να το κρίνει...

ΟΝΕΙΡΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Σε αυτό το όνειρο, δεν υπήρχα. Όχι ως οντότητα. Μόνο ως Ενέργεια. Ταξίδευα με απίστευτη ταχύτητα στο σύμπαν. Δίχως φραγμούς ή φυσικούς περιορισμούς. Στροβιλιζόμουν, βυθιζόμουν.

Ένοιωθα ίλιγγο, μα ήμουν ασφαλής. Σε μια περιδύνηση στο κενό, χωρίς φόβο, μόνο με πάθος. Δεν υπήρχε αίσθηση βαρύτητας. Οι νόμοι της φύσης είχαν χαθεί. Μπορούσα να δώ, χωρίς μάτια. Να πετάω, δίχως φτερά. Να αισθάνομαι, χωρίς σώμα.

Μέσα στο βαθύ μαύρο του σύμπαντος, ταξίδευα απολύτως ελεύθερη, δίχως προορισμό.

Συναισθήματα πληρότητας, ελευθερίας και ευτυχίας με κατέκλυαν. Είναι τόσο όμορφο να είσαι ενέργεια, σκέφτηκα. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να μοιράστω με κάποιον αυτή την στιγμή. Να στροβιλιστούμε μαζί.

Αυτό ήταν, την ίδια στιγμή μια αόρατη δύναμη, σαν μαύρη τρύπα με ρούφηξε και με πέταξε πίσω στην Γή. Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή, με έκανε πάλι γήινη, ανθρώπινη.

Μπορεί να ήταν απλά ένα όνειρο, μια ονειρική διαφυγή. Μα η αίσθηση του να είσαι ενέργεια ήταν μαγευτική. Ίσως αυτή να είναι η πραγματική μας μορφή, η ψυχή που λέμε. Απλή Ενέργεια. Ελεύθερη, άφοβη, ταξιδιάρα, αδάμαστη. Μέχρι η ανάγκη για επαφή, να την ωθήσει στην δημιουργία μιας νέας ζωής.